Simona Atzori

«Δεν γεννήθηκα με ελλείψεις» λέει μία ταλαντούχα νεαρή κοπέλα από την Ιταλία η Simona Atzori, που κάνει τα πάντα με τα πόδια της, αφού γεννήθηκε χωρίς χέρια. Τα πόδια της έγιναν τα χέρια της. Στην κούνια ακόμα, οι γονείς της, έβλεπαν ότι χρησιμοποιούσε τα πόδια για να παίρνει πράγματα και την βοηθούσαν. Έκανε τα πάντα με τα πόδια, όπως εμείς με τα χέρια μας. Άρα δεν υπήρξε αυτή η στιγμή που έπρεπε να πει στον εαυτό της «τώρα θα προσπαθήσω να κάνω αυτό ή εκείνο με τα πόδια μου». Ήταν κάτι σταδιακό και εξελίχθηκε ως φυσιολογική εξέλιξη.

Όπως έχει πει: “Είναι πολύ σημαντικό να εκφράζω ότι έχω μέσα μου. Γι’ αυτό επέλεξα να δημιουργώ, να ζωγραφίζω και να χορεύω. Θέλω να μεταδώσω τη χαρά της ζωής, αυτό που είμαι, αυτό που νιώθω.”

Σε ερώτηση που της είχε γίνει σε μια συνέντευξη:

–“Σκέφτηκες ποτέ ότι όλα στη ζωή είναι όπως θα έπρεπε να είναι;”, απάντησε:

– «Ναι. Όλα είναι όπως πρέπει να είναι. Πιστεύω στο Θεό και πιστεύω ότι ο Θεός με «σχεδίασε» όπως είμαι. Δεν γεννήθηκα με ελλείψεις. Έπρεπε να ήμουν εδώ με αυτόν τον τρόπο. Νομίζω πως πάντα έτσι ένιωθα, χωρίς να το καταλαβαίνω. Ήταν ο τρόπος που ζούσα και ο τρόπος που με αντιμετώπιζαν οι γονείς μου. Ποτέ δεν με έκαναν να νιώθω διαφορετική».

Στις σημαντικές στιγμές της ζωής της εντάσσονται η γνωριμία με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο το 1992 σε ηλικία 17 ετών, στον οποίο και χάρισε ένα προσωπικό πορτρέτο, η συμμετοχή της στην έναρξη των Παραολυμπιακών Αγώνων το 2006 στο Τορίνο και η θέσπιση των βραβείων Atzori μαζί με τον χορογράφο Paolo Londi, τα οποία δίνονται για χορευτές και χορογράφους.

Πολυάσχολο άτομο και πολυπράγμων. Όταν είναι λυπημένη, ζωγραφίζει. Διότι δεν χρειάζεται να μιλήσει με κανέναν, δεν χρειάζεται να είναι καλοντυμένη ή να βάλει μακιγιάζ. Μένει με τον εαυτό της. Έχει δηλώσει πως “στην καθημερινότητα ξεχνάμε να ακούσουμε την εσωτερική μας φωνή, τον εαυτό μας.”