Η Ξανθή και η Ζαφείρω

– Κυρά Λένη καλημέρα. Πες σε παρακαλώ στο γιο σου τον Νίκο να περάσει να κοιτάξει την Ξανθή μας γιατί όλη την νύχτα δεν κοιμήθηκε από φοβερό πονόδοντο.

Η Ξανθή ήταν 30 χρονών και είχε σκλήρυνση κατά πλάκας.

– Πέρασε μέσα καλή μου, τηλεφωνώ αμέσως στο γιο μου (ο γιος, ο Νίκος ήταν οδοντίατρος) εσύ πιες ένα καφέ.

Η καλή γυναίκα κάθισε και μετά από λίγο έφυγε, αφού η καλή της γειτόνισσα της είπε ότι ο γιος της σε λίγο θα πήγαινε να εξετάσει την ασθενή.

Η δύστυχη η Ζαφείρω! Ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι που, όταν οι μεγαλοκτηνοτρόφοι γονείς της διαπίστωσαν ότι ήταν κωφάλαλο το πήγαν σε ένα ίδρυμα και κάθε μήνα έστελναν μόνο τα τροφεία του. Όμως εκεί αρρώστησε και ένα ανθρωπόμορφο τέρας εκμεταλλεύτηκε την ανικανότητά της και την κακοποίησε. Την κοπέλα πήραν τότε ο κύρ-Στέλιος και η Γαρυφαλλιά η σύζυγός του που δεν είχαν παιδιά.

Μετά από ώρα γύρισε ο Νίκος έχοντας θεραπεύσει το πρόβλημα στα δόντια της Ξανθής.

– Ξερεις μάνα μου, είπε η Ξανθή κοιτάζοντας την Ζαφείρω. Ευχαριστώ τον Θεό που έχω τα χέρια μου και κάνω εργόχειρα, τα αυτιά μου που ακούω την Θεία λειτουργία, ενώ η καημένη η Ζαφείρω δεν έχει τίποτε από αυτά. Όμως και η Ζαφείρω με πολλούς μορφασμούς με κατευόδωσε στην αυλή, λέγοντάς μου το δικό της ευχαριστώ.

Η μητέρα του Νίκου κάνοντας τον σταυρό της ψυθίρισε: δόξα τω Θεώ.

Και τότε κατάλαβε και εκείνη και ο γιος της ότι η Θεία πρόνοια μέσα στη φυσική τους αναπηρία είχε φέρει κάτω από την ίδια στέγη την Ξανθή και την  Ζαφείρω και οι δυο γυναίκες είχαν αξιωθεί να θησαυρίζουν στην ψυχή τους την ανακούφιση της αλλησυμπλήρωσης, την αλληλοπαρηγοριά και την ανιδιοτελή προσφορά.

Μερόπη Σπυροπούλου (διασκευή από το περιοδικό «Ο κόσμος της Ελληνίδος»)