Βρίσκομαι σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου, σκυφτός και καθισμένος σε μια καρέκλα. Στο κρεβάτι κοιμάται γαλήνια η μικρή μου κόρη, η Φανούλα μου. Μακάρι να ήξερα τι βλέπει στον ύπνο της αλλά δεν μπορώ. Θα ‘θελα να μου ‘λεγε τι κατάλαβε από την περιπέτειά της αλλά κι αυτό δεν θα μου το πει ποτέ γιατί, απλά, είναι 20 μηνών πλασματάκι κι όλα στο μυαλό της είναι «αλλιώς» ή καλύτερα: τώρα δημιουργούνται…
Η σκλήρυνση κατά πλάκας, γνωστή και ως πολλαπλή σκλήρυνση, είναι μια αυτοάνοση πάθηση που εκδηλώνεται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα.
(Μετάφραση αποσπάσματος από το ημερολόγιο της 20χρονης αμερικανίδας Ιωάννας Μίλλερ, που εκοιμήθη από λευχαιμία τον Αύγουστο του 2001)
Μεταφορά στην μικρή οθόνη από το κανάλι της Λυδίας (4Ε)
Ένας ληστής μετανιωμένος και ένας κρατούμενος της φυλακής συμμετέχουν σε μια περιπέτεια της ανθρώπινης ψυχής, σε μια πορεία εξαγνισμού και συντριβής, που μέσα από διάφορα περιστατικά, αποτυπώνει το μεγαλείο του ανθρώπου και τη δίψα του για φως και αλήθεια.
Εδώ και επτά χρόνια είμαι ιερέας στο παρεκκλήσι των φυλακών Προύνκου στο Κίσιβο(σ.σ.Δημοκρατία της Μολδαβίας).Επειδή παράλληλα υπηρετώ και στην ενορία μου κάνω εκεί ακολουθίες τις Τετάρτες και τις Παρασκευές. Θέλω όμως να σας διηγηθώ κάτι που συνέβη το φθινόπωρο του 2008…..
Ένα διαφορετικό επισκεπτήριο περιμένει κάποιους ασθενείς σε νοσοκομεία, ένα επισκεπτήριο που εκείνοι ζήτησαν και περιμένουν με ανυπομονησία. Να τους γλυκάνει τον πόνο, να ξεχαστούν, να χαμογελάσουν, να ονειρευτούν, να παρηγορηθούν, να κλάψουν και –γιατί όχι;– να χορέψουν, να τραγουδήσουν.
Πιστεύω στο Θεό και πιστεύω ότι ο Θεός με «σχεδίασε» όπως είμαι.
